Jo przeca z Kóz

Przeca jo z Kóz pochodze i to sobie chwole.
Kozy żech se posoł, kie byłek pachole.
Lec to najmilej wspominom i jesce to cuje.
Lukrowaną bułke, landrynki na woge.
Lec juz to sie nie wróci, cóż poradzić mogę.

Dalyj w mojym łebie pamiyńć ta się trzymo.
Jakze chyntnie do niej się wraco, na starość wspomino.
Te tyncowe pstrągi, pijowki, głowoce.
I ta wielka ropucha co do plosa skoce.
Muse to opisać, abo namalować.
No bo kiedy umre, to i wnukom przekozać.

Lec cy one zrozumiom tyn mój świat wspaniały.
Bydom ze śmiychu rechotać, jak to bydom cytały.
I kieryś z tych gizdów, do drugiego powie.
Ale mioł nafajdane, tyn nasz dziadek w głowie.
Lec tego świata wom zycy, tyn was dziadek gupi.
Bo z takiygo świata, cerpoł on nauki.

Jak opisać tom chałpe w której dorostołek.
Cy który uwiezy ze pod stołym społek.
I waliłek głowom wtyn przeklynty stołek.
Bo miyjsca nie było chociożek był mały.
Lecz w moich wspomniyniach to był świat wspaniały.
Dobrze, że chociaż one we łbie pozostały.

Wy kochane gizdy, kiedy jo już umre.
Weżcie to cytujcie i to wase zycie z moim porównojcie.
Bydziecie mi zazdrościć, wiym jo to napewno.
Bo to już się niewróci, bo to popsujecie.
Co wy powiycie swoim gizdom.
Gdy se już byde na tym drugim świecie.
Autor : Władysław Duźniak

blog comments powered by Disqus
Copyright © 2009 - 2012 Bartek Medoń. Wszelkie prawa zastrzeżone.